O Biennale WRO

Kontekstem prezentacji i spotkań Biennale w 2017 roku jest szereg obserwacji nieodwracalnego charakteru niektórych zjawisk współczesności. Jak zwracają uwagę krytycy, filcowa otoczka nietrwałego dobrobytu się przegrzała: „Ziemia skurczyła się niemal do rozmiaru nieruchomego punktu – obraca się jako czasowo kompaktowa kula w elektronicznym filcu, który otacza ją jak druga atmosfera” (Peter Sloterdijk, 2011). Rozwój technologiczny, liczony wreszcie łącznie na wszystkich etapach, okazał się kosztowny dla planety; w procesach społecznych i ujmujących je systemach widzimy, że ledwo nawiązana współpraca ponadlokalna ponownie się separuje, demokracja, ten najlepszy z najgorszych systemów nie radzi sobie z trwaniem i traci zwolenników.

Poszerzenie dostępu do informacji nie ochroniło nas przed stereotypowością wyobrażeń o świecie i nie uwolniło od żywionych uprzedzeń.

Dawne systemy organizacji społeczeństw tracą swe znaczenie, demokratyczne mechanizmy negocjowania racji zawodzą, a poczucie wspólnoty ustępuje wspólnocie platform. Bez żalu oddajemy swoją prywatność, manualność, bezpośredniość. Wspólne dążenia ustępują motywacjom podsuwanym przez algorytmy. Swoją indywidualność usiłujemy wyrazić, dystrybuując wizerunki swego zadowolenia.

Jako uczestnicy wymiany danych o sobie w społecznej sieci, szukając chwilowych sojuszy, doraźnych przymierzy, zobowiązujemy się do lojalności wobec procedur komunikacyjnych, akceptujemy nietrwałe, chwiejne, tymczasowe pozycje (post-media?).

Infrastruktura systemów, które nas kształtują i rozpracowują, nie pojawia się w polu widzialności. Nowe systemy, choć stały się środowiskiem, nie pozwalają na ogarnięcie swego zakresu, gdyż utraciły widzialność, przesłanianą obecnością „indywidualnie” używanych urządzeń.

„Wszędzie tam, gdzie człowiek wkracza na pole postępu technicznego, natychmiast pada łupem działań organizacyjnych. Technika nie tylko pokrywa potrzeby ona je organizuje.” – Friedrich Georg Jünger, 1944

Jak sztuka obecnie szkicuje ten ruch? Czy chwyta te zmienne stany, czy ujmuje je w szkic i w formę komunikacji? Na ile odbija/wyraża/implikuje/omija te procesy – między szkicem a działaniem, koncepcją a manifestacją (DRAFT SYSTEMS).

Viola & Piotr Krajewski

 

Powiększ
Zmniejsz